Het zijn de laatste weken voordat de reis naar Azië zal beginnen. Veel mensen vragen aan mij of ik het spannend vind en ik al zenuwachtig begin te worden. Tot mijn grote verbazing dus nog niet echt. Ik ben met name bezig met alles wat er nog geregeld moet worden en hoe erg ik het overzicht vrijwel kwijt ben. Het eerste struikelblok omtrent het alleen reizen voor mij doet zich hier al voor, en de hele reis moet nota bene nog beginnen.

Organisatorisch competent ben ik nooit geweest. Op vakantie met vrienden of familie zijn er altijd wel types die het prettig vinden om het overzicht te houden. Helemaal fijn, ik gun en geef ze graag dit podium. Ze nemen mij in dat geval graag mee aan de hand, maar zullen mij daarentegen ook nooit de verantwoordelijkheid geven om de vliegtickets uit te printen. Ik ben het type dat een uur voor vertrek haar tas inpakt en het op het vliegveld erachter komt dat ze teveel kilo’s heeft. Herpakken. Chaos. En (bijna) te laat.
Vaak genoeg appen vriendinnen mij met een reminder als we die week een belangrijke deadline hebben voor school, over iets wat ik zeker niet mag vergeten. Of hebben anderen door als ik bezig ben met het inplannen van een onbewuste dubbele afspraak ‘Maar El, je kan dan helemaal niet samen eten want je hebt dan hockeytraining’ fuuuuuuuuuuuuuuck.

Op dit moment geen mama Gans die mij even kan wijzen op kleine details die ik niet kan en niet mag vergeten. Ik dacht ik maak een leuk uitstapje, het vliegticket geboekt! Maar er komt nog verdomde veel bij kijken: creditcard regelen (die ik voorheen niet had), reisverzekering, inentingen, paspoort (want de vorige was over datum), visum, kamer onderhuren (+hospi), VOG (voor het vrijwilligerswerk), goede schoenen (jungletocht op Allstars geen aanrader, uit ervaring sprekende), backpack en vergeet vooral niet kleine belangrijke dingen als pasfoto’s voor in het visum en het EHBO doosje.
Nu pas krijg ik het respect voor mijn moeder die niks vergat toen we vroeger als gezin met de auto naar Italië gingen. Propvol, drie kiddo’s op de achterbank, pa achter het stuur en ma met de kaart. De spelletjesdozen en strandtassen nog onder onze voeten geschoven waar op de achterbank sereen de muziek van Les Poppeys klonk: ‘Non, non, rien n’a change! Tout, tout a continue ey ey’. En dan 33 ton aan spullen mee genomen te hebben, denkt mijn moeder aan een appelschilmesje om tijdens de autorit wat appelpartjes voor ons te snijden. Echt, hoe dan? Ik voel mij al genoodzaakt een blog te schrijven over het leed dat ik ondervind bij het inpakken van mijn backpack.

Terugkomend op de voorbereidingen. Lieke en Aniek gaven mij het volgende advies: ‘Maak even een lijstje Elk, met alles wat je nog moet doen’. Vol goede moed schreef ik het lijstje. De inentingen moesten onder andere nog geregeld worden. Ik kon mij herinneren dat ik al eerder was ingeënt toen ik naar Thailand ging, maar waar dat inentingen paspoort was? Uiteindelijk wist ik uit te vogelen, door het plegen van verschillende telefoontjes, welke inentingen ik eerder had gehad. Een literatuuronderzoek is er niks bij.
Toen begon het inplannen. ‘Ik zou mij graag willen inenten voor mijn reis’, ‘Dat kan zeker, wanneer gaat u?’ ‘Over een maand ongeveer’ ‘Dan moet u wel even vaart maken, want voor sommige inentingen heeft u verschillende prikken nodig waar een bepaalde tijd tussen moet zitten. Ik kan u aanraden om de afspraak direct online in te plannen’. Oh helemaal kut. Waarom wist ik dit niet eerder en had ik dit niet eerder uitgezocht (vergelijkend met de gedachte: ‘Was ik nu maar eerder begonnen met het leren van mijn tentamen’). Tijdens het invullen van de vragenlijst kreeg ik vrij lastige vragen: ‘Waar wilt u zich allemaal voor inenten?’ Verschillende prikken werden aangeraden. Allemaal? Lijkt me, makkelijk gedacht. Het wordt verzekerd toch? Dacht ik. Inentingen worden alleen verzekerd als u een aanvullende zorgverzekering heeft. Jees, heb ik een aanvullende zorgverzekering? Geen idee, en drie stappen terug: Op zoek naar de informatielijn van Anderzorg (vergelijkend met de gedachte: ‘Moesten we hoofdstuk 3 ook leren voor het tentamen?!’). Bellen met Anderzorg, ‘Nee mevrouw u heeft de basisverzekering’. Maar natuurlijk, had ik kunnen weten, vooral niet veel geld willen uitgeven aan dit soort dingen.
Omdat ik niet verzekerd ben en de prikken vrij duur zijn ga je toch ietwat nauwkeuriger kijken naar elke inenting. Onder het mom van: ‘Welke is nou echt daadwerkelijk van belang?’ Rabiës, Hepatitis A, Hepatitis B, Japanse mug nog iets? Literatuuronderzoek twee volgde.

Uit-ein-de-lijk zijn de afspraken ingepland. De laatste op 30 december, oftewel drie dagen voor vertrek. Maar laten we wel wezen, ik kan inentingen nu wel van het lijstje wegstrepen. Wel van een opnieuw geschreven lijstje, want de eerste was ik al weer kwijt.